Za naciju i boga
Kretanje cijene
LOKACIJE TRGOVINA
ino Abazoviaino AbazoviaSBN: 78-9958-635-46-1lustracija: ezdavae: agistrat Sarajevoostupnost: a stanjuifra: 1225roj strana: 56ežina: 00 grof.dr.Ivan Cvitkovia Suvreme...
Pročitaj cijeli opis
25,00 KM
+ troškovi dostave
Ponuda trgovine Knjiga.ba za proizvod Za naciju i boga. Ispravnost cijene i podataka provjeri na web stranici trgovine.
Proizvođač
Cuin
Idealno.ba Unique Identification Number
CX0003973D
Prijavi grešku
SLIČNI PROIZVODI
Suvremeni nacionalizam može biti politieki, kulturni, ekonomski, jezieni, religijski itd. U novije vrijeme tematika religijskog nacionalizma privlaei pozornost i sociologa i politologa. Najeešae se taj problem istražuje u Sjevernoj Irskoj, na Bliskom istoku i na podrueju Balkana. Dino Abazovia je knjigom ZA NACIJU I BOGA pokazao da ima opravdanja religijski nacionalizam istraživati i u ostalim religijama suvremenog svijeta. Naime, religijsko i nacionalno su i danas pogodni za mobiliziranje stanovništva, osobito u konfliktnim odnosima. Uz to, poraslo je zanimanje za pojave povezane s “religijskim” prefiksom.
Predmet knjige je religijski nacionalizam u suvremenom svijetu, i to u okviru sociološkog diskursa. U sagledavanju te pojave autor je konsultirao relevantnu sociološku literaturu: od “klasika” sociološke misli (E. Durkheima, K. Marxa, F. Engelsa, M. Webera, H. Spencera…), do suvremenih autora poput C. Geertza (K. Gerc), E. Gellnera (E. Gelner), A. Smitha (E. Smit), B. Andersona, E. Hobsbawma (E. Hobsbom), R. Brubakera, U. Altermatta, A. Hastingsa, osobito suvremenih sociologa religije M. Hamiltona, P. Bergera, R. Johnston (R. Džonston), S. Vrcana …
Nakon uvoda (I poglavlje), u drugom poglavlju, autor je posvetio pažnju odre?ivanju pojma “religijski nacionalizam”. Preciznije, zadržao se na sociološkim interpretacijama nacionalizma koje pokazuju da, u sociološkoj literaturi, i ne postoji opaeprihvaaena teorija o nacionalizmu. Slieno je i s pojmom “religijski nacionalizam” koji se, ponekad, u literaturi naziva i “vjerski nacionalizam”. Autor se opredijelio za pojam “religijski nacionalizam” polazeai od razlikovanja pojmova “religijski” (religija kao društveni i grupni fenomen) i “vjerski” (vjera kao individualni, unutarnji, subjektivni aspekt religije). Po autoru “Religijski nacionalizam je oblik modernistieke paradigme i nastaje najeešae kao supstitut (post)civilnog ili (post)etniekog nacionalizma” (str. 17.). Svoj stav zasniva na radovima Geertza, Mer?anove, Banca, Powersa (Pauersa), Lewisa (Luisa), Oommena (Omena), Hastingsa, Hoppenbrouwersta (Hopenbrauersta), Smitha. Posebno uvažava odre?enja pojma “religijski nacionalizam” koja su dali Mark Juergensmeyer (M. Jirgensmejer) i Roger Friedland (R. Fridland), te Juergenssmeyerovu tipologiju religijskog nacionalizma (etnieki, ideološki; etno-ideološki). Za Juergensmeyera, nacionalizam nije ništa drugo do nadomjestak za religiju, jedna vrsta svjetovne religije, moglo bi se dodati “politieke religije”. Autor navodi i pet bitnih etapa u razvoju navedenih tipova religijskog nacionalizma: oeaj u odnosima sa sekularnim nacionalizmom; vo?enje politike na religijski naein; identificiranje neprijatelja; neizbježna konfrontacija; mirotvorstvo (i teroristi i nasilnici misle da su mirotvorci). Za drugog autora (Friedlanda) religijski nacionalizam predstavlja posebnu formu kolektivnog predstavljanja, on religiju eini osnovom nacionalnog identiteta, te predstavlja formu politizirane religije. Nakon toga, autor odre?uje kljuene elemente za odre?enje religijskog nacionalizma: politiziranje religije i religiziranje politike; supremaciju kolektivnog nad individualnim i agresivna distinkcija u odnosu na druge i drugaeije; totalitarnost i ekstremizam; alternativna vizija ure?enja društvenog poretka; radikalna izmjena mjesta i uloge elanova u društvu. Po njemu, religijski nacionalizam je jedan od najaktualnijih odgovora na moderni sekularni individualizam u suvremenoj državi-naciji.
U treaem dijelu, autor se bavi tematikom religijskog nacionalizma u nekim religijama suvremenog svijeta. Iz tog dijela rada vidljivo je da “religijski nacionalizam nije ekskluzivno vezan za pripadnike monoteistiekih religija niti se oslanja na svete spise, ueenja i dogmu monoteistiekih religija reinterpretacija hinudizma, buddhizma i sikhizma tako?er je svojstvena religijskim nacionalistima” (str. 30.). Na primjeru Izraela, autor pokazuje kako religijski usmjerene politieke stranke igraju gotovo kljuenu ulogu u formiranju koalicije. Sve politieke stranke i pokreti koje slijede ortodoksno židovsko ueenje znaeajno utjeeu na život. Jedan od najpoznatijih takvih pokreta je Jewish Defense Leangue (Židovska obrambena liga), dok je stranka Kach (Kas) zabranjena (1998.) kao rasistieka. Židovski religijski nacionalizam glavne neprijatelje vidi u ne-Židovima, ali i u Židovima svjetovnih svjetonazora. “Bitna zajednieka karakteristika na kojoj se utemeljuju manje-više svi pokreti židovskog religijskog nacionalizma jeste (re)interpretacija saznanja o izabranosti židovskog naroda”, zakljueuje autor (str. 33.).
Tematizirajuai religijski nacionalizam me?u kršaanima, autor s pravom ukazuje na pojavu religijskog nacionalizma, ne samo usmjerenog prema pripadnicima drugih religija, vea i kršaanima drugog/drugaeijeg usmjerenja (katolici-protestanti; katolici-pravoslavni…). Korijen katoliekog religijskog nacionalizma u Sjevernoj Irskoj vidi u tome da se oko 64% stanovništva konfesionalno opredjeljuje kao protestanti i da su, u skoroj povijesti, bili ekonomski i politieki dominantniji od katolika. Takva situacija dovela je do sekulariziranja politike Sinn Feina, mada se zvaniena Crkva više puta od toga ogra?ivala, a osobito od aktivnosti IRA-e. Sakralizacija politike dovela je do toga da su “se katolieki identitet, i irski identitet, i na matrici religijskog nacionalizma spojili u jedan supra-identitet” (str. 35). Od zemalja sa snažnije izraženim katoliekim religijskim nacionalizmom autor još izdvaja Poljsku i Hrvatsku, te Latinsku Ameriku. Kao osnovne karakteristike katoliekog religijskog nacionalizma autor istiee klerikalizam, politiziranje religije, zatvorenost za ekumenske ideje i fundamentalistieko interpretiranje svetih spisa.
Prije razmatranja pravoslavnog religijskog nacionalizma, autor navodi specifienosti u povijesnom razvoju tog kršaanskog pravca koje su uvjetovale snažniju pojavu religijskog nacionalizma. Pravoslavne zajednice su se, kroz povijest do danas, konstituirale uglavnom kao “etnieke religijske zajednice”. Posebno se zadržava na pojavama religijskog nacionalizma u Rusiji i Grekoj. Religijski nacionalizam u Rusiji zasnovan je na utopistiekoj ideji o Moskvi kao “treaem Rimu” i Ruskoj pravoslavnoj crkvi kao centru pravoslavnog univerzalizma. U poeetku se religijski nacionalizam u Rusiji iskazuje kao antisemitski, a nakon raspada SSSR-a i kao antikatolieki i antizapadnjaeki uopae. Za razliku od Rusije, po autorovom istraživanju, religijski nacionalisti u Grekoj prisutni su i u samoj crkvenoj hijerarhiji. Crkva se više ponaša kao zaštitnik nacije nego kao nositelj evan?eoskog djelovanja. U drugoj polovici XX. stoljeaa vodstvo te Crkve konstantno je pristajalo uz krajnje desne politieke opcije (ukljueujuai i podršku vojnoj diktaturi 1967.-1974.). I danas se oštro suprotstavljaju bilo kakvim sekularnim mjerama za kojima poseže vlada te zemlje. Po “religijskim nacionalistima Crkva je jedina politieka i duhovna institucija koja je sposobna preuzeti mesijansku ulogu u spašavanju helenizma od asimilacije u globalnoj kulturi” (str. 40). Razmatranje religijskog nacionalizma me?u kršaanima završava protestantskim religijskim nacionalizmom (osobito kod luterana i prezbiterijanaca), navodeai SAD i skandinavske zemlje. Osobito ukazuje na rekonstrukcioniste u SAD te sljedbenike pokreta Christian Coalition (Kršaanska koalicija) i Christian Identity (Kršaanski identitet).
Nakon prikaza religijskog nacionalizma u prve dvije, autor je analitieki i teorijski utemeljeno prišao i propitivanju pojava religijskog nacionalizma u treaoj tzv. abrahamskoj religiji islamu. Islam mu je zanimljiv za analizu iz dva razloga: rijee je o univerzalnoj religiji (kao i kršaanstvu), ali i o specifienom poimanju jedinstva zajednice (umma). Oslanjajuai se i na relevantnu svjetsku literaturu, autor istiee da su, sve do poeetka XX. stoljeaa, u muslimanskim zajednicama bile snažnije protiv, nego pro-nacionalne tendencije. U dvadesetom stoljeau razvijaju se lokalni i regionalni nacionalizmi koji su tražili uporište u islamu (arapski, egipatski, alžirski, turski, iranski, malezijski itd.). Ono što, po autoru, razlikuje religijske nacionaliste me?u muslimanima od fundamentalista jeste da su oni okrenuti ne idealiziranju prošlosti, vea buduanosti pokušaju izgradnje novog tipa društva. Nakon kritiekog razmatranja pojava religijskog nacionalizma u nekim zemljama u kojima je struktura stanovništva po religijskoj pripadnosti dominantno muslimanska, autor na kraju aktualizira rasprave koje se vode po pitanju odnosa islama i demokracije.
Pri kraju ovog poglavlja autor nas uvodi u problematiku religijskog nacionalizma u religijama Indije i Dalekog istoka. U Indiji je aktualan hinduistieki, ali i sikhistieki oblik religijskog nacionalizma. Hinduistieki nacionalizam je usmjeren prema muslimanima koje se optužuje da su, svojom vladavinom, sprijeeili ranije stvaranje hindu nacije. Inaee, hin
